zondag 3 augustus 2014

granieten griffels

Het is een paar maanden beter geweest maar nu is het echt weer helemaal mis
Waarom?
Ze jatten de hele boel bij elkaar en ze zijn verdwenen

The man is a Panama Parasite probeer ik

Zij gaat er niet op in
Zelfs niet met een verongelijkt ophalen van haar schouders
Een gebaar waar ik vertrouwd mee ben, omdat het in soortgelijke omstandigheden bijna automatisch geworden is 
Zij zal de monoloog een uur rekken en tenslotte zal zij aftoppen met ach, jij relativeert zonder enige restrictie
De ene keer de klemtoon op relativeert
Een andere keer op zonder
Een derde keer op enige

. . . gemiddeld met twee vriendjes hè
En op elk uur, soms midden in de nacht
Zonder restrictie staat de deur voor ze open
Ik doe het niet meer, hoor jij mij?
Verdomd, ik verrek het verder

It's a long lonely road to the next boarderline

Ik praat expres engels;
dit maakt het voor haar vanzelfsprekender om niet te hoeven reageren
Voor mij is het een kwestie van zelfrespect
Terwijl zij doorpraat overtuig ik er mij in een ingewikkelde dialoog interieur van, dat het is 
om de vreemde taal en niet om mijn vreemde aanwezigheid, dat zij zelfs maar de schijn ophoudt als zou zij naar mijn woorden luisteren

. . . jij wat drinken?
Nu zie jij het
Dat ben ik
Mij zonder restrictie uitsloven voor andere mensen
En wat krijg ik er voor terug?

Een warme stoel zeg ik, voor mijn doen heel direct

Ha! lacht zij minachtend, kom eens mee
Zij loopt voor mij uit
Haar ronde rug ontroert mij, omdat ik weet hoe zij haar grote borsten weliswaar als twee jonge hondjes vertroetelt, maar ook met verbazing bekijkt
Hier, kijk maar eens flink, hier
Dat bed is nog geen jaar oud, ik kan het nu al bij de vuilnisbak zetten. 
Ha!
Zij laat zich languit voorover vallen
Ik draai om en keer terug naar de zitkamer
Bij de draaitafel zoek ik in haar collectie naar een passende plaat en juist wannneer ik deze gevonden heb klinkt achter mijn rug een snerpend geluid

Was jij dat?
Ik hoor aan mijn stem dat ik geschrokken ben
Ik kijk om mij heen, maar kan zo gauw niet ontdekken van wie of wat anders het zou hebben kunnen komen

Granieten griffels schrijven alternatieve alliteratie roep ik

Mijn mond glimlacht al ach, jij relativeert ...
Mijn hoofd knikt al mee op de kadans van de woorden die ik denk te gaan horen
Maar er komt nada
Het blijft zelfs verdacht stil

Ik loop terug naar het bed
Zij ligt in dezelfde positie
Ik aarzel
Is er wat met jou? vraag ik met een bibber in mijn stem

Uitgerekend hij heeft het over granieten griffels

De klank waarmee zij dit uitspreekt heeft inderdaad een snerpende echo
En dan dringt het tot mij door zij heeft gehoord wat ik zei!
Ik voel een blos op mijn wangen komen

En terwijl ik de trap afloop 
zij heeft gehoord wat ik zei!
en terwijl ik de deur achter mij in het slot trek
en terwijl ik buiten adem op straat stil blijf staan
jubelt het door mij heen
zij heeft gehoord wat ik zei!
zij heeft gehoord wat ik zei!



© mc 1977-2014





terug naar 1n (inhoud)





Geen opmerkingen:

Een reactie posten