donderdag 7 augustus 2014

DE PEPERMUNTSESSIES 2 de hond en mijn werk

1                                                   Het kán zijn dat éen van deze dagen een explosie plaatsvindt. De springstoffen zijn aangebracht en het is 
                                                     een kwestie van wachten of er genoeg ingelogd wordt om de boel tot ontploffing te brengen.

                                                     Had ik de springladingen op tijd ingesteld dan was het allemaal een beetje te voorspelbaar geworden. Door 
                                                     het programma dat ik ze meegegeven heb is het niet zeker dat ze zullen ontsteken en zeker niet precies 
                                                     wanneer. Dus vandaag of morgen is een even redelijke verwachting als nooit.

                                                     Ieder programma heeft iets meer dan een miljoen nummers die met elkaar in combinatie gebracht moeten 
                                                     worden. Dit is bijna onmogelijk, maar met de frequentie waarmee er ingelogd wordt kán het. Misschien is 
                                                     de volgende gebruiker wel de beslissende.

                                                     De combinatievarianten binnen de programma's van alle drie de ladingen volgen verschillende reeksen en 
                                                     áls ze al afgaan dan is de kans dat ze tegelijk af zullen gaan uiterst miniem. Maar dan nog maakt het niet 
                                                     uit; de toevalligheid van het tijdstip is ingecalculeerd en de materiële bewijzen zullen zichzelf vernietigen. 
                                                     Vraagtekens zullen overblijven en slechts een enkeling zal op de gedachte komen dat een gebeurtenis die 
                                                     in alles naar een natuurverschijnsel wijst misschien wel het resultaat is van een culminatie van willekeurige 
                                                     technologische verbindingen. 


2                                                   Waar het materiaal zich bevindt is het goed toeven. Als je je oog maar kunt focussen. Ik bedoel het oog dat 
                                                     achter het vergankelijke kan kijken. Als het gefocust is. Weet je wat je zult dromen als je gaat slapen? Zo 
                                                     weet ik ook niet wat ik zal zien wanneer ik dit oog focus. Hoca Poca Pas is mijn naam, laten we het daar 
                                                     maar op houden; dat vind ik wel grappig. 

                                                     Moet ik mijn oog gesloten houden omdat ik niet weet wat ik zal zien als ik het open? Raak schieten is de 
                                                     enige optie. Schiet ik niet raak dan schiet ik mis. En schiet ik mis dan begint alles voor mijn ogen te draaien. 
                                                     En dan gaat het licht uit. Paf. Kan drie minuten duren of drie uur. Ik leef zonder klokken. De zon gaat op 
                                                     de zon gaat onder. Daar hou ik mij aan. 


3                                                   Isoleercellen schrikken mij niet af. In mijn geval moet ik bereid zijn periodiek in een vacuüm te vertoeven. 
                                                     Geen probleem, zolang ik mij ongemoeid kan blijven bewegen. Vacuüm is dan ook niet op te vatten als 
                                                     zonder verse lucht, maar als zonder verse stimulansen. 

                                                     Daarom komt het goed uit dat ik graag nog eens langs artistieke expressies ga die al lang niet meer vers zijn 
                                                     maar het nog steeds uitstekend doen. Iedere dag natuurlijk wel een hoofdschotel voor de stevige bodem. 
                                                     Wat rekken en strekken en een keer diep ademhalen doet wonderen. Even de stekker in de grote accu 
                                                     steken en die bodem ligt er. 

                                                     Met een stuk of wat uitgelezen dichtbundels heb ik voor jaren liefdesbrokken in huis. Artistieke expressies 
                                                     waar ik voor ga kunnen verstrooiend zijn wanneer ik ontspanning nodig heb en bundelend wanneer ik 
                                                     inspanning nodig heb. Zo heb je weinig bagage. Wat in mijn geval wel zo goed uitkomt.


4                                                   Onze cultuur geeft expressie aan het vergankelijke. Aan de tijd en aan de plaats. Het tijdstip dat nu is en de 
                                                     plaats die hier is. Een verbinding aangaan met deze cultuur is een verbinding aangaan met de tijdgebonden 
                                                     werkelijkheid.

                                                     Een gedicht kan stimulerend zijn. Voor het gestel, de gedachte of het gemoed. Maar met name voor je 
                                                     overige gegevens. Je natuurlijke extenties. Zo ook een schilderij, een liedje. En alle andere poëzie. Dit is 
                                                     de noemer waaronder ik alle artistieke expressies laat vallen die, omdat ze mede voortkomen uit de 
                                                     metagegevens van een organisme, daar ook een appèl op doen bij een ander organisme. Gematerialiseerde 
                                                     inspiraties, op het nu en op het hier geënt. Wat iets anders is dan enkel maar expressie geven aan de tijd en 
                                                     de plaats.

                                                     Zoals de wind expressie geeft aan het wind zijn. Nu en hier een uitwisseling aangaan met deze wind is een 
                                                     uitwisseling aangaan met een tijdloze werkelijkheid. Een uitwisseling bijvoorbeeld met de drieëenheid 
                                                     verleden-heden-toekomst. Vrijheid.


5                                                   Ik heb het afgeleerd om al te expliciet te zijn over mijn werk. Hoe meer ik er over loslaat hoe groter de 
                                                     afstand tussen mij en mijn medemens. Dus dat kan ik mij gezien mijn positie niet permitteren. Mijn positie 
                                                     is niet van de ene dag op de andere geworden wat hij nu is. Daar is heel wat aan vooraf gegaan. 
                                                     Investeringen die ik niet tegenover derden kan verantwoorden. Al mijn gegevens zijn het hierover met 
                                                     elkaar eens. Dus dat is prettig na jaren gesoebat. Rust in de tent van Hoca P. Pas.


6                                                   Alles wat ik doe is ondergeschikt aan mijn streven mij te verliezen in helderheid. Periodiek in een staat te 
                                                     verkeren waarin ik mij helemaal kan openstellen voor inspiraties die aan het donker voorafgaan. Om dan 
                                                     vervolgens mijn handen te kunnen laten verzinnen in samenwerking met mijn verstand. 

                                                     Dit bezorgt mij nogal eens aangename verrassingen. Combinaties die tot bevindingen leiden waarbij 
                                                     vergeleken mijn eerdere voorstellingen dan banaal simpel blijken. Soms enkel maar doordat de klanken van 
                                                     de verschillende elementen naar elkaar trekken, of de formaten, of de vormen. Dit zijn mooie momenten. 
                                                     Die een traject inluiden dat ik met puur plezier afleg.

                                                     En dan het resultaat. Niet te traceren hoeveel ervaringen, observaties en gedachten eraan vooraf gegaan 
                                                     zijn. Die zijn opgelost. Een inspiratie is gematerialiseerd. Zoals in deze drie die nu op ontploffing wachten. 
                                                     Dat het een ravage op kan leveren is natuurlijk logisch. Maar dit snappen de meesten niet. Hier doen ze 
                                                     zichzelf te kort mee. Ravage is consequentie van orde. Orde is consequentie van ravage.


7                                                   De technoverworvenheden van mijn cultuur hou ik zo veel mogelijk buiten mijn deur. Als ik mij erin verdiep 
                                                     is dit om mijn poëzie binnen de beschikbare culturele ruimtes een materiële aanwezigheid te kunnen geven. 
                                                     Het liefst doe ik zo veel mogelijk met de hand en zo weinig mogelijk met handig gereedschap. Het 
                                                     verlengde te worden van een apparaat bevalt mij zelden. In plaats van lekker bezig te zijn moet ik de 
                                                     zogenaamde gewonnen uren rusten om mijn balans te hervinden. 

                                                     Van alle apparaten waar ik mee gewerkt heb hakt de computer er het hevigst is. Vijf computeruren per 
                                                     week. Dan heb ik het wel gehad.


8                                                   Iemand die enkel in de eigen rotzooi wentelt zal nooit in staat zijn met poëzie te communiceren. En alleen bij 
                                                     uitzondering in staat zijn poëzie te maken. In trance. Geïsoleerde uitbarstingen. De regel is dat zo iemand 
                                                     artistieke expressies produceert die voor niemand dan de medeverslaafden betekenis hebben. Gefixeerde 
                                                     wanen. Buitensluitend en star.

                                                     Gefixeerde wanen vibreren niet, maar illustreren. En versterken daarmee de illusie van de leefomgeving 
                                                     zoals die  door de cultuur voorgespiegeld wordt. Contact met de metagegevens is in mijn cultuur geen deel 
                                                     van de werkelijkheidsopvatting. Waardoor communicatie buiten bereik blijft. Wat ik onder communicatie 
                                                     versta. En dat bestaat niet bij gratie van glasvezelnetwerken en satellieten. Wat ik onder communicatie 
                                                     versta is verbonden met liefde. En dus verbonden met het duurzame. 

                                                     Poëzie is een manifestatie van de scheppende energie die aan het werk is, of aan het werk is geweest. 
                                                     Poëzie is een niet verklarende manifestatie van het onverklaarbare mysterie. Individueel. Een manifestatie 
                                                     van een individu. Een reflectie van een individu.

                                                     Door mijn handen te betasten. Met de vingers van de ene hand de botten in de andere hand na te lopen. 
                                                     En zo het vlees eromheen – spieren, zenuwen, aders en meridianen – gescheiden te voelen van het skelet. 
                                                     Wanneer ik dit doe word ik op een heel eenvoudige manier in contact gebracht met het onverklaarbare 
                                                     mysterie.

                                                     Als het contact door poëzie bewerkstelligd wordt komt er een dramatische factor bij. In poëzie reflecteert 
                                                     het individu vanuit een aards bewustzijn het eigen leven. Een individueel moment. Dat altijd dramatisch is. 
                                                     Een moment dat verbonden is met het begin en met het einde van dat leven. De kwintessens is niet de 
                                                     specifieke omstandigheid van dit of dat individuele drama, maar het feit van een individueel drama. Of het 
                                                     individuele drama er voelbaar in is. Zo'n artistieke expressie kan vreugde teweegbrengen. Of is troostend. 
                                                     Door het lot van een ander tegen te komen in poëzie kun je zicht krijgen op je eigen levensloop.


9                                                   Ook kennis is een duurzame energie waar een relatie mee aangegaan kan worden. Je kunt je afstellen op 
                                                     golflengtes die je toegang geven tot tal van aanknopingspunten die los van tijd en plaats beschikbaar zijn. 
                                                     Ongeclassificeerde wijsheid die vrijelijk door de kosmos vibreert.

                                                     Ik zie talent als een metaorgaan. Het heeft een functie in een stofwisselingsproces. Vibraties zijn de 
                                                     grondstoffen en een artistieke expressie is het resultaat. 

                                                     Door mijn specifieke talent kan ik er op vertrouwen dat wanneer ik niet meetril met enige kennis, dat ik dan 
                                                     ook de vorm niet vind die deze kennis representeert. Wat opgaat voor een organisme gaat niet per se op 
                                                     voor een artistieke expressie. Ieder organisme getuigt van kennis. Is een expressie van een duurzame 
                                                     energie. Het zinnige van ieder organisme is dat het de perfecte vorm is van de kennis die gerepresenteerd 
                                                     wordt. Dit is schoonheid. Deze vogel is de expressie van haar vogel zijn. En het geluid van deze golven is 
                                                     een expressie van deze zee. Vorm en inhoud zijn niet van elkaar los te zien. En als dit even vanzelfsprekend 
                                                     voor een artistieke expressie geldt dan is die artistieke expressie poëzie.

                                                     Je het aardappelkoken eigen maken is wat anders dan je kennis eigen maken. Zoals iedere energie is kennis 
                                                     een zender. En net zo min als dat welke vitale energie dan ook door een ander toe te eigenen is, is welke 
                                                     kennis dan ook te bezitten. Wel kan iedereen er over beschikken. Staan je antennes eenmaal afgesteld op 
                                                     wat voor jou de juiste golflengtes zijn dan is het verder een kwestie van de ontvanger bedienen. Niet 
                                                     moeilijk. Maar je moet er op ingericht zijn.

                                                     In mijn inrichting staat daarom het bestaan van de hond centraal. Mijn ontvanger heeft een klein bereik en 
                                                     voor ik de hond kende was ik gewend aan veel vage ruis met af en toe een heldere flard. De antennes van 
                                                     de hond zijn hoger, wijder en van een fijngevoeligere kwaliteit. Door mij in de nabijheid van de hond te 
                                                     bevinden mag ik meegenieten, want het gelukbrengende feit doet zich voor dat haar antennes afgesteld 
                                                     blijken te staan op golflengtes die voor mij ook de juiste zijn.


10                                                 De poëzie die ik maak zijn explosieven. Ik plaats ze zodanig dat de kracht van de explosie evenredig is aan 
                                                     de leegte van de ruimte. Normaliter bevindt niets wat vitaal is zich in het hart van de explosie. Objectief 
                                                     bezien. Over iemands subjectieve motieven heb ik geen controle.

                                                     Het valt niet mee omgevingen te vinden waar ik de explosieven kan plaatsen. Het vervaardigen ervan is 
                                                     een klus die met de jaren makkelijker geworden is. Terwijl het plaatsen er met de jaren enkel maar 
                                                     moeilijker op is geworden. Hoe geraffineerder ze in elkaar steken hoe groter de ravage die ze kunnen 
                                                     aanrichten als ze eenmaal afgaan.

                                                     Omdat je toch geen zicht hebt op de staat waarin degenen die ermee geconfronteerd worden verkeren, 
                                                     interesseert dit afgaan mij maar matig. Je gedrag, gedachten en stemmingen zullen je blijven ontglippen, 
                                                     zolang je verschillende gegevens onderling geen verbinding hebben. Wanneer je aardse bewustzijn geen 
                                                     contact heeft met het duurzame. Je natuurlijke extenties. En zo zal ook het hoe en wat van het doen en 
                                                     laten van een ander zelfs niet bij benadering te duiden zijn. Zolang jij geen zicht hebt op het duurzame, of 
                                                     zolang die ander dit niet heeft. Er zijn mensen die ik pas kon begrijpen na hun allerlaatste levensmoment. 
                                                     Pas in de sterffase kwamen alle verbindingen open te liggen. En toen pas gaf de puzzel zijn geheim bloot. 
                                                     Toen pas lieten ze zich kennen.


11                                                 Ervaringen met mijn werk hebben mij ertoe aangezet een aantal routines te ontwikkelen. Methodes die 
                                                     zonder mankeren functioneren geven mij een prettige rust. Er is een blanco staat waarin ik geregeld 
                                                     verkeer. Wil ik mij openstellen voor de inspiratie. Die richting kan geven aan een activiteit die vervolgens 
                                                     kan resulteren in poëzie. De blanco staat van de kernactiviteit, zeg maar. Ofwel waar het materiaal zich 
                                                     bevindt. Wanneer ik daar vertoef. Dan heb ik in praktisch opzicht geen benul meer van de gewoonste 
                                                     zaken. Niet wat te eten bijvoorbeeld. Zodat het nodig is het eten in de kast te hebben waar ik na lang 
                                                     experimenteren van op aan kan dat het mij goed doet. Heb ik geen voorraad dan kom ik er in mijn blanco 
                                                     staat echt niet op om ook maar het eenvoudigste in huis te halen. Dat ligt dan niet in mijn blikveld. Want 
                                                     zo'n blanco staat is juist blanco omdat ik mij uit iedere gewoonte los week.

                                                     Daarbij komt dat er gedurende een ontstaansproces altijd wel momenten blijven waarop ik mij in moet 
                                                     zetten om alle aandacht gebundeld te houden. Zoals wanneer het overzicht buiten mijn bereik komt te 
                                                     liggen. Of de momenten waarop het doel mij alsnog ontschiet. Of het uitgangspunt. 
                                                     Concentratieverslindende onrust. Waardoor deze behoefte aan een orde die zich bewezen heeft versterkt 
                                                     wordt. Een aantal in kaart gebrachte ingrediënten die eenvoudig met elkaar te combineren zijn. 
                                                     Afwisselend. Meegaand met de seizoenen. 


12                                                 Omdat mij nogal eens gevraagd wordt naar de achtergronden van mijn poëzie en omdat ik daarop geen 
                                                     afgerond antwoord heb, schets ik de actuele context. In het vergankelijke heb ik mij afgescheiden van mijn 
                                                     achtergronden, zoals mijn achtergronden in die werkelijkheidssfeer zich afgescheiden hebben van mij. 
                                                     Hiermee is een proces van rouw gepaard gegaan dat ik in een ritueel patroon nog wel eens doorloop. 
                                                     Maar het laat mij dan innerlijk tamelijk onbewogen. 


13                                                 Met vakgenoten ga ik niet om, dit is zo gegroeid. Doordat ik mij al vroeg van de onderwijsinstellingen 
                                                     gedistancieerd heb, heb ik met niemand van mijn generatie een gemeenschappelijke studentenervaring. 
                                                     En is er niemand van de vorige generatie die mij vanuit een docent-leerling relatie als protegée gelanceerd 
                                                     heeft. Mijn studie heeft zich voornamelijk voltrokken via informatie die ik uit bakken van straatkramen 
                                                     gehaald heb. Een meanderende lijn. Zodat mijn poëzie een dialoog aangaat met referenties die evengoed 
                                                     vier eeuwen oud kunnen zijn als twee dagen. Pas toen ik eenmaal verankerd was in mijn vak heb ik beseft 
                                                     dat, ondanks het individuele dat inherent is aan mijn beroep, er routes zijn die de gangbare zijn. Om bij een 
                                                     positie te arriveren die als professioneel geclassificeerd wordt. Waardoor een aantal materiële 
                                                     voorzieningen beschikbaar komen. Daar hoort de mijne niet toe, maar voor mij is het de enig voorstelbare 
                                                     route. Gezien mijn gegevens en gezien de omstandigheden van de beginjaren van mijn leven. Curieus de 
                                                     start die een baby zich kan kiezen.

                                                     Hoewel ik mij dus aan niemand voorgesteld heb en niemand zich aan mij voorgesteld heeft, is mijn poëzie in 
                                                     vakbladen besproken. Door experts die door deze of die instantie aangetrokken zijn om ze te ontmantelen 
                                                     ofwel te reconstrueren. Het eerste wanneer ze eerder ontdekt zijn dan de bedoeling was en het tweede 
                                                     wanneer ze ontdekt zijn nadat ze wel tot explosie zijn gekomen. Ik ben ermee opgehouden deze 
                                                     beschouwingen nog te volgen. Ze slaan zover de plank mis dat ik er geen greintje plezier meer aan beleef. 
                                                     Ik ken hun manier van redeneren zo zoetjesaan wel. In hun optiek ligt het verleden vast. En ontwikkelingen 
                                                     kunnen enkel ontspruiten aan deze inmiddels versteende stam.

                                                     Ik was niet vertrouwd met die stam en ben met een zaadje begonnen. En later, toen ik er de nodige 
                                                     informatie over had, zag ik heel goed de overeenkomst tussen de kern van deze stam en het prille 
                                                     stammetje dat ik op aan het kweken was. Door zich over mijn poëzie te buigen wordt trouwens ook erkend 
                                                     dat er een verwantschap is. Wordt erkend dat mijn poëzie deel is van een traditie. Er raakvlakken mee 
                                                     heeft. Een vaktraditie die ik de mijne noem. Ondanks dat de geaccepteerde beheerders van deze traditie 
                                                     er alles aan doen om mij en mijn poëzie uit te sluiten. Ik twijfel er niet aan dat mijn cv voor intern gebruik 
                                                     ergens in de bestanden staat. Maar waarschijnlijk met een rode code ervoor.

                                                     Die beheerders zijn mensen en ik zie het dan ook zo dat er mensen zijn die mij vals hebben laten struikelen. 
                                                     Gemeten met culturele maten. En die mensen zal ik ook nooit vergeven. Terwijl in natuurlijke termen 
                                                     diezelfde ervaringen en consequenties van mij en niemand anders zijn.


14                                                 Over mijn poëzie en mijn denkbeelden laat ik mij tegenwoordig verbaal enkel uit tegenover een kring van 
                                                     vertrouwelingen. Ook vragen van anonieme geïnteresseerden vind ik prettig en die beantwoord ik per 
                                                     e-mail. Welke vraag ook, zolang het maar betrekking heeft op mijn werk. Zouden er geen vragen zijn dan 
                                                     zou ik dit als een gemis ervaren.

                                                     Tot op heden ben ik niet geconfronteerd met een vraag waardoor mijn norm van discretie geweld 
                                                     aangedaan werd.


15                                                 Het maakt mij weinig uit wat voor elektronica ik in mijn muziekspeler heb. Mijn gehoor is goed maar ik 
                                                     richt mij niet op die kwaliteiten van muziek die door het type afspeelapparatuur beïnvloed wordt. Weinig 
                                                     apparatuur boeit mij in de mate als dat de werking van mijn lichaam mij boeit. De vork waarmee ik eet 
                                                     bevalt mij, maar gebruik ik eens een andere dan heeft dit amper effect op mijn welbevinden. Terwijl éen 
                                                     verkeerd slokje vocht of éen slokje vocht teveel en mijn systeem loopt amok. Voor mij is het organisme die 
                                                     ik ben boeiender dan enig apparaat. Ik sta scherper afgesteld dan de gedichten die ik plaats. Ik ben beter 
                                                     opgeruimd dan het huis waarin ik woon. Niet dat ik het nodig heb dat de wereld in mijn directe omgeving 
                                                     steriel is. Juist niet. Ik kan heel goed met een natuurlijke dosis chaos overweg. Als het maar lekker ruikt en 
                                                     geen lawaai voortbrengt. Dit geldt ook voor mijn poëzie. Een natuurlijke dosis chaos. En explosies buiten 
                                                     gehoorsafstand. 


16                                                 Ben ik aan het werk. Bezig met de eerste fase na de kernactiviteit. Dan werk ik in sessies. Een lamp 
                                                     boven mijn werktafel zit in een tijdstekker die ik per kwartier in kan stellen. Begin ik dan druk ik tien 
                                                     palletjes in, zodat wanneer de lamp uitgaat ik het signaal krijg dat er een pauze genomen moet worden. Het 
                                                     kan voorkomen dat ik op dezelfde dag een tweede sessie aanga, maar langer dan vijf palletjes is deze nooit.

                                                     Na zo'n werksessie ga ik bij de hond op onze divan liggen en ga voelen of ik mijn wangen voel. En ik blijf 
                                                     liggen tot ik ze voel. Het is regel dat ik in eerste instantie slechts mijn linkerwang voel. En door mij te 
                                                     concentreren op mijn rechterwang lukt het mij dan beide wangen in balans te krijgen. Dit kan gepaard gaan 
                                                     met rillingen in mijn geslacht. Die sterker zijn naarmate de rechterwang ongevoeliger is. Wanneer de balans 
                                                     er is zijn de rillingen verdwenen en mijn geslacht is weer een rustige aanwezige. En alle culturele 
                                                     verworvenheden heb ik weer paraat. 


17                                                 Wanneer ik iets natuurlijks doe verlies ik de tijd. Of de tijd verliest mij. Hier heb ik aandacht voor. Bezig zijn 
                                                     met poëzie is voor mij een natuurlijke activiteit. Zeker de kernactiviteit. Wanneer ik in een blanco staat 
                                                     verkeer, heb ik via mijn natuur contact met de natuur.

                                                     Door mijn relatie met de natuur word ik gesterkt. Waardoor ik open kan staan voor de mij omringende 
                                                     cultuur. In de natuur vind ik bevestigingen van mijn beleving die ik in mijn cultuur zelden vind. Kom ik in de 
                                                     overlevering een artistieke expressie tegen die ik als bevestiging van mijn beleving ervaar, dan is deze vaker 
                                                     wel dan niet afkomstig uit een cultuur die niet de mijne is. Maar evengoed word ik hierdoor gesterkt. Ook in 
                                                     mijn vak.

                                                     Of een van je inzichten aan de waarheid raakt wordt met ja beantwoord wanneer je stuit op blijken van een 
                                                     overeenkomstig inzicht. Gemanifesteerd door medeschepselen, los van artistieke expressie, periode of 
                                                     geografie. 


18                                                 Door de hond heb ik een hele speciale taalbron ontdekt. Door te praten tegen de hond hoorde ik mijn stem 
                                                     zinnen zeggen die mij fascineerden. De speciale bron kun je zien als een ruimte, waar wel woorden zijn 
                                                     maar geen stem. Ik ga er binnen en mijn stem spreekt de woorden die ik daar vind. Of die mij daar vinden. 
                                                     Zinnen die zich vastzetten in mijn geheugen en die van buitenaf op mij af zijn gekomen. De hond stimuleert 
                                                     mij deze woorden te blijven herhalen. De hond houdt ervan steeds dezelfde zin te horen. Totdat deze 
                                                     vertrouwd is. Dan een nieuwe zin er achteraan. En deze combinatie herhalen tot deze ook vertrouwd is. 
                                                     Dan een volgende zin. Enzoverder. Tot er een tekst ontstaan is. Zeg van zo'n twintig zinnen. Die ik dan met 
                                                     potlood op papier noteer. De verschillende stadia van dit proces vat ik samen onder de noemer 
                                                     pepermuntsessie. En als ik zeg ik geloof dat we aan een pepermuntsessie toe zijn, dan weet de hond 
                                                     precies dat ik weet wat zij bedoelt.

                                                     Dit herhaaldelijk herhalen van zo'n tekst levert een enorme band op. Tussen ons. Omdat wij ons via deze 
                                                     woorden steeds opnieuw afstellen op een golflengte die ons beiden toegang tot kennis geeft. Deze kennis is 
                                                     dan via zo'n tekst ook beschikbaar voor anderen. Maar natuurlijk enkel voor diegenen die eveneens in staat 
                                                     zijn op deze golflengte af te stellen. Logisch.


19                                                  Zoals Blake opmerkte dat de wet van de éen discriminerend is voor de ander. Daar ben ik het mee eens. 
                                                     Hij had het over leeuwen en ossen als het mij juist bijstaat. Maar het geldt evengoed voor vormen die 
                                                     uiterlijk minder van elkaar te onderscheiden zijn terwijl ze elk met totaal verschillende gegevens te maken 
                                                     hebben.

                                                     Zou ik niet de verantwoordelijkheid voor mijn talent hebben dan had ik ongetwijfeld een criminele 
                                                     activiteit ontwikkeld om in mijn materiële behoeften te kunnen voorzien. Crimineel in termen van de 
                                                     maatschappelijke wetten. Mijn criminele gedrag zou volgens mijn natuurlijke wetten niet misdadig zijn. Ik 
                                                     zou zelfs kunnen stellen dat het gezien mijn specifieke natuur vaak misdadig is wat mijn cultuur van mij 
                                                     verlangt. Dat in termen van mijn natuur het collectief waartoe ik behoor zich georganiseerd heeft in een 
                                                     misdadig regime. Ik zou mijn natuur hebben moeten corrumperen als ik in deze maatschappij tot de klasse 
                                                     van de bevoorrechten had willen horen. Bevoorrecht in termen van aanzien, macht en consumptie. 


20                                                 Nu ben ik bevoorrecht in termen van vriendschap. Dat ik binnen mijn vakgebied hooguit een spooknaam ben 
                                                     die in geen enkel overzicht serieus meetelt, heeft niet in de weg gestaan dat er een kring van 
                                                     geïnteresseerden is waarop ik kan vertrouwen. Een vertrouwen dat ik waard ben, daar hoef ik niet 
                                                     bescheiden over te doen. Met deze kleine kring onderhoud ik per individu een verschillend contact. De een 
                                                     ontmoet ik thuis, met de ander telefoneer ik, of wij schrijven brieven.

                                                     De explosieven die nu geplaatst zijn is een eigen initiatief, betaald uit eigen portemonnee. Voor mijn 
                                                     ondernemingen zijn nou eenmaal ook buiten mijn vakgebied geen opdrachtgevers, sponsors of subsidiënten 
                                                     te vinden. Dat de kring van geïnteresseerden die ik heb voor het merendeel bestaat uit individuen die zich 
                                                     eveneens aan de periferie van de economie bevinden is logisch. Toch is dit de kring die voor mij zorgt. En 
                                                     omdat ik toekan met heel erg weinig, heeft ook iedere gift voor mij een effectief gewicht.

                                                     Niet dat ze op enige manier druk op mij uitoefenen, maar om mijn vrienden en supporters te ontlasten 
                                                     overweeg ik wel eens om mij periodiek een momentje voor geld te verhuren. Anonieme klusjes aan te 
                                                     nemen, die mijn onorthodoxe aanpak niet verraden. En die dus ook geen sporen achterlaten. Flauwekulletjes 
                                                     in de groeihoek. Niet mijn favoriete sector. Maar erg in trek. Een stukje van de eigen rotzooi opruimen, dat 
                                                     wordt in die sector als groei gezien. Maar groei is niet algemeen te definiëren, lijkt mij zo. Laat staan dat het 
                                                     als consumptiegoed te koop is.


21                                                  Ik hou niet van boekenkasten, cd-kasten, enzoverder. Voor mij geen verzamelingen. Of archieven. 

                                                     Met geen van de referenties, die in de beschouwingen over mijn poëzie opduiken, heb ik iets. Althans in die 
                                                     beschouwingen die mij onder ogen zijn gekomen. Ik ga er ook geen concurrentie mee aan. De mensen die 
                                                     daar nog mee in hun kop zitten bewonen een andere wereld dan ik. Dit gaat niet van de ene dag op de 
                                                     andere. Dat je beseft dat de professionele praatjes– en plaatjesmakers van het collectief niet zelden 
                                                     compleet verdwaald zijn in hun praatjes– en plaatjesarchieven.

                                                     In de regel erf je pas bij het overlijden van een verwante. Accepteer je de erfenis niet dan wordt wat 
                                                     nagelaten werd afval. De natie waar ik een lid van ben typeert zich als éen van de rijke landen. Maar 
                                                     armoede en rijkdom worden individueel ervaren. Door af te zien van een groot deel van de erfenis van mijn 
                                                     cultuur ben ik rijker geworden. Te durven vertrouwen op je ervaringen en je inzichten is rijkdom die verder 
                                                     reikt. 

                                                     Geen enkele vorm is definiërend. Ofwel herhaalt zich tot er sprake is van een blijvende vorm of blijvende 
                                                     wetmatigheid. Niet als het poëzie is. Zoals ook geen enkel organisme voor honderd procent in kaart te 
                                                     brengen is en dan te reproduceren. Daar is mijn rijke land dol op. Op reproduceren. Gefixeerde illusies. Die 
                                                     leiden tot een toename van consumptie en tot een afname van communicatie. Natuurlijke logica. 


22                                                  De pionier toont aan dat het mogelijk is in een tot dan toe onbetreden omgeving te aarden. Dat een als 
                                                     ontoegankelijk bekend staand terrein te grijpen is binnen bekende referenties. Ik ben een soort omgekeerde 
                                                     pionier. Mijn leven toont aan dat er heel wat bij kan komen kijken om te aarden in een omgeving die tot in 
                                                     de details gecultiveerd is. 



© mc 2000-2014






terug naar 1n (inhoud)




Geen opmerkingen:

Een reactie posten