woensdag 6 augustus 2014

DE PEPERMUNTSESSIES 1 de hond en ik


1
Sommige van mijn dagen zijn de pepermuntdagen; dit zijn de dagen dat ik links ga zodra ik de deur uit ben
Sommige dagen zijn de pindakaasdagen, wanneer ik rechts ga zodra ik de deur uit ben
Dan heb je de sinaasappeldagen; op de sinaasappeldagen blijf ik binnen
Of de rozenbotteldagen, wanneer ik mijn bed niet uit kom
En ook zijn er de hopdagen, waarop ik enkel met de hond praat

Verder zijn er de seringendagen, wanneer ik uitnodigingen verzend voor een feestelijke bijeenkomst 
van mensen die elkaar niet eerder in levende lijve ontmoet hebben
De seringendagen zijn uiterst zeldzaam; op twee vingers te tellen

En dan, ook in een andere orde, liggen de glimlachdagen
Wanneer de glimlach de stille tranen uit mijn ogen trekt en de zachte zuchten uit mijn borst waardoor de kleur 
in mijn hoofd verschiet van donkergrijs naar eigeel waardoor mijn spieren zich strekken waardoor ik ga gapen 
waardoor de stille tranen simpel oogvocht worden, dat zich – in tegenstelling tot de tranen – gemakkelijk
door mijn hand laat wegvegen
Zodat een glimlachdag onlosmakelijk verbonden is met een lavendeldag, want o wat is dat prettig, 
je van top tot teen wassen met lavendelzeep


2                                                   Er zijn niet veel mensen waar ik het gezellig mee kan hebben. Ook niet veel dieren. Of planten. Met mijn 
                                                     directe sociale kring kan ik het heel gezellig hebben. Maar soms mis ik dat er geen grote fysieke kring is 
                                                     waar mijn specifieke gezelligheid gewoon is.

                                                     Met de hond breng ik veel uren door op straat. Op straat vind ik het niet gezellig. Als ik  wel eens bij een 
                                                     café door de ramen kijk, kan ik de indruk krijgen dat de mensen het daar gezellig hebben met elkaar. Maar 
                                                     ik wil er niet tussen zitten. Een paar minuten rondhangen aan de deur is voor mij haalbaar. Op de stoep 
                                                     aan de overkant, zo'n meter of vijf ervandaan.

                                                     Van de weinige planten in mijn huis geniet ik en ze geven mij wat te doen. Met de yucca kan ik toch gauw 
                                                     een halve ochtend bezig zijn. Wassen, knippen en drogen. Op mijn leeftijd maak je mee dat je planten al 
                                                     dertig jaar kent. Als het een erfstuk is, zoals de yucca. En wanneer ik er eens een periode niet naar 
                                                     omkijk, wordt mij dat ook niet kwalijk genomen. Dan doet de zon wat ik nalaat. Want ik heb mij wel 
                                                     omringd met allemaal droge. Niet de natte die iedere tweede dag een bak water nodig hebben. Het kan 
                                                     voorkomen dat ik genoeg heb aan mijn eigen dorst.


3                                                   Wanneer ik te veel naar muziek luister wordt de stilte in mijn oren vervangen door het geluid van een 
                                                     gasvlam. Niet een geluid waar ik echt dol op ben. Voor afspeellijsten heb ik als richtlijn niet meer dan twee 
                                                     per dag. Twee keer rond de drie kwartier. Vind ik ook een aanvaardbare dosis. Hoe gevarieerder de 
                                                     samenstelling hoe langer ze lijken te duren. Callas afgewisseld met The Lounge Lizards. Bijvoorbeeld. 
                                                     Want ik heb er geen Callas en geen Lounge Lizards op staan. Ik heb er bijna enkel ongeïdentificeerden 
                                                     op staan. Zoals ik zelf ook graag naamloos deel van de massa ben.

                                                     Plaatjesboeken heb ik ook. Een paar met hele oude schilderingen en een paar met individueel gesigneerde 
                                                     afbeeldingen. Daar maak ik dan in mijn kop allerlei combinaties van. Kan ik mij goed zoet mee houden.

                                                     Verder dans ik. Liever op de Chinese dan op de Europese manier. Zonder tamtam dus. Wat een geweld 
                                                     dikwijls in die ritmes. Meer marcheren dan lopen. Meer bonken dan rollen. Daar moet je niet voor bij mij 
                                                     zijn. Ik dans vanuit mijn voeten en vanuit mijn buik. Niet vanuit mijn rug. Als ik dans beweeg ik liever mijn 
                                                     nek, armen en handen.

                                                     Mijn benen gebruik ik als ik loop. En dit doe ik bij voorkeur buiten. In dienst van de hond en af en toe in 
                                                     dienst van een onderneming. Mijn werk, hoe vaag dit ook mag zijn voor iemand die niet heel nauw bij mij 
                                                     betrokken is.


4                                                   Wanneer ik wonden heb helen die in de regel snel. Het wondweefsel gaat over in droge schilfers, de jeuk 
                                                     wordt minder en vervolgens vallen de schilfers af. In een eerder stadium doet enkel er naar kijken al zeer. 
                                                     En kan ook een geur in mijn neus brengen. Bijvoorbeeld de geur van ontploffend kruit. Niet prettig is dat. 
                                                     Gaaf is een stuk prettiger. De biologica functioneert. Verse huid. Niet verkeerd. Ik moet wel gezond zijn.

                                                     Het zegt iets over mij dat de hond blij met mij is. Dat de kat blij met mij is. Dat de planten zich aan mij 
                                                     toevertrouwen. Die kan ik niet dwingen te bloeien. Dit doen ze uit eigen beweging. Allemaal kunnen ze 
                                                     weigeren. Binnen een bepaalde marge. Dat doen ze niet. Allemaal zijn ze blij met mij. Omdat ze hier met 
                                                     mij kunnen zijn wie ze zijn. En omdat ze hier met mij kunnen worden wie ze bestemd zijn te worden.


5                                                    De dood houdt het leven in stand. Ofwel het levende voedt zich met wat dood is. Eten is deelnemen aan 
                                                     het stofwisselingsproces. In de materiële werkelijkheid. En ook in de metawerkelijkheden vinden 
                                                     voortdurend stofwisselingsprocessen plaats.

                                                     Alle verschijnselen zijn sfeeroverschrijdend. Zowel de gegevens van de dood als die van het leven zijn er 
                                                     in tegenwoordig. Bij sommigen helt het gewicht over naar de gegevens van het leven. Bij sommigen naar 
                                                     die van de dood. In mijn geval is er sprake van het laatste.

                                                     Waar ik het voor het kiezen heb communiceer ik liever met de dood zelf dan dat ik het afval van de dood 
                                                     consumeer. Wanneer ik mij blootstel aan verschijnselen als regen, wind of sneeuw onderga ik 
                                                     levensnoodzakelijke prikkels. Hoe heftiger de regen en hoe ruiger de wind, hoe liever het mij is. De 
                                                     luchtstromen staan aan alle kanten onder druk, maar de natuurindammers zijn er vooralsnog niet in 
                                                     geslaagd er bezit van te maken en ze achter een slot in een computergestuurd hok te stoppen.


6                                                   Er zijn veel liefdesliedjes die getuigen van beleefde liefde. Sommige van deze liedjes over beleefde liefde 
                                                     bedekken als een soort humuslaag de bodem van éen van mijn geheugens. Veel kennis wordt er vaak in 
                                                     gerepresenteerd. Die kan komen bovenzingen wanneer in mij de tijd wegvalt. Ook zijn er veel 
                                                     liefdesliedjes die getuigen van verzonnen liefde. En er zijn veel liedjes over van alles en nog wat die 
                                                     getuigen van gemiste liefde. Deze liedjes prefereer ik boven de liedjes over verzonnen liefde. Als concept, 
                                                     ernaar luisteren doe ik nog maar zelden. 

                                                     Door iemand als ik, die zonder ooit een blijk van genegenheid te krijgen opgroeide, kon liefde pas beleefd 
                                                     worden toen de onmogelijkheid liefde te herkennen weggeëbd was. Deze onmogelijkheid  kon wegebben 
                                                     omdat ik blootgestaan had aan de liefde van de hond, die present was en die sterker was dan mijn 
                                                     obsessionele hongers. Aan haar liefde voor mij en ook aan mijn liefde voor haar. 

                                                     De obsessionele hongers bedienen zich van de noemer liefde, maar zijn er enkel op uit de smerige 
                                                     gerechten te blijven proeven waar ze mee vertrouwd zijn. Dit heeft voor nogal wat verwarringen gezorgd 
                                                     in mijn oriënterende periode.

                                                     Ook van belang bij het intomen van die hongers is geweest dat ik mij ermee verzoend heb. Dit heb ik pas 
                                                     gekund nadat ik wees geworden ben. Pas nadat allebei mijn ouders overleden waren heb ik mij er voor 
                                                     eens en voor altijd van kunnen doordringen dat mijn kinderhand voor eens en voor altijd ongevuld zou 
                                                     blijven.


7                                                   Er zijn twee stemmen waarvan ik een hele cd kan horen. Allebei een mix van gemiste– en beleefde liefde. 
                                                     Ik heb het over de stemmen van Patsy en Lata. Daar kan ik wel een uur naar luisteren. Als de 
                                                     omstandigheden ernaar zijn, want dit hangt wel van het een en ander af. Allereerst kan de hond niet tegen 
                                                     dit soort muziek, dus die moet niet thuis zijn. Voorts moet ik een luidruchtige bui hebben, want de liedjes 
                                                     vragen erom meegeblèrd te worden. En tenslotte moet ik ook nog in een staat verkeren waarin ik 
                                                     woorddoof ben, omdat de teksten niet per se aansluiten bij mijn beleving. Wat Lata betreft is dit geen enkel 
                                                     probleem maar bij Patsy ligt dit wat moeilijker. De meeste zangstemmen op de afspeellijsten zingen dan 
                                                     ook in talen waar ik niet vertrouwd mee ben.

                                                     Bij de afspeellijsten zitten er sowieso verschillende die de hond totaal niet kan appreciëren. Bijna alles wat 
                                                     Afrikaans is bijvoorbeeld. Afrikaans ten zuiden van de Sahara en ten oosten van Senegal en Mali. Op 
                                                     koramuziek uit Mali en op alle Arabische muziek is de hond dol. Klassiek dan, niet de hedendaagse 
                                                     filmmuziek. En dit geldt ook voor Indiaas. Een raga gaat er altijd in. Een avondraga 's ochtends: geen 
                                                     probleem. Graag met een stokje patchoeli. Want ik mag dol zijn op Lata, de hond heeft liever een ghazel. 
                                                     Heeft een regelrechte ontvangst voor een expressie die mij iets te verheven is. Voor Caribische klanken 
                                                     weer niet. Of voor Mexicaanse, Cubaanse of Colombiaanse klanken. En jazz hoef ik ook niet op te zetten 
                                                     om de hond een plezier te doen.

                                                     Voor het uitbundige werk moet ik bij de kat zijn. En voor het koken ook. De kat geniet van mijn genot. Een 
                                                     champignon snijden en de schijfjes even voor mij op de hakplank leggen, naast elkaar; dat levert 
                                                     kleurschakeringen die mij pakken. Een ui opensnijden, die structuur, dat is genieten. Of een rijpe avocado; 
                                                     opengesneden en ontpit; wat een schoonheid, wat een smaak.

                                                     Ik kook niet enkel voor mij alleen. Een maiskolf durf ik vanwege mijn gebit niet meer te eten. En met losse 
                                                     maiskorrels doe je mij geen plezier. Toch zijn er momenten dat een maiskolf de absolute perfectie 
                                                     vertegenwoordigt. Ik kan mij er ook in verliezen. Ermee samenvallen. Hoe een maiskolf eruit ziet, wat een 
                                                     maiskolf is. Een hond die in een eerder stadium aan mijn zijde leefde kloof kolven af tot op de laatste 
                                                     korrel. Als ze tenminste gaar waren en behandeld met een likje boter.


8                                                   Ik heb veel aandacht gestoken in het zoeken naar methodes die mij zouden kunnen helpen mij in te dekken. 
                                                     Tegen spanningen waar ik niet tegen opgewassen ben. Dat ik de deur letterlijk en figuurlijk open kan 
                                                     zetten en toch kan blijven functioneren.

                                                     In mijn directe kring wil ik niet bedacht hoeven zijn op vibraties die mij vreemd zijn. Maar het is nogal eens 
                                                     gebleken dat ik dit verkeerd inschat. Vandaar dat ik voor in mijn eigen huis een aantal dagelijkse houvasten 
                                                     ontwikkeld heb. Als bescherming. Ik verwacht niet langer, dat wie met mij leven ook voortdurend in 
                                                     harmonie met mij zijn. Routines zijn duidelijk. In hun eenduidigheid. Acceptabel als sociale extenties van 
                                                     mij. Mijn routine laat mij ook genoeg tijd waarin ik vrijaf heb van deze extensies. En iedere dag minstens 
                                                     éen tijdspanne helemaal niets. Wisselend in duur. Maar lang genoeg om op adem te komen.

                                                     De hond kan ik hoe dan ook in mijn fysieke nabijheid hebben. De hond is in al haar gegevens een sterkere 
                                                     natuur dan ik, maar in geen van mijn gegevens hoef ik mij tegen de hond te beschermen. De hond 
                                                     behandelt mij goed en ik behandel de hond goed. Daarnaast heeft de hond een grotere en continuere 
                                                     gevoeligheid voor mij dan enig ander organisme in mijn omgeving. Het is zelfs zo dat wanneer door een 
                                                     stoorinvloed die ik niet af heb kunnen weren al mijn aardse bewustzijn vervlogen is, de nabijheid van de 
                                                     hond doorslaggevend is. Toen er laatst in het pand naast het mijne een geboorte plaatsvond was er zo'n 
                                                     spanning in de lucht dat ik de hele middag met de hond op de divan gelegen heb. De linkerkant van mijn 
                                                     romp en mijn linker ledematen voelden aan als verlamd. Ik kreeg amper lucht en het contact met mijn hart 
                                                     was ik kwijt. Niet prettig, want dan ben ik ook het contact met mijn bloed en met mijn zenuwen kwijt. 
                                                     Maar door met de hond daar zo te liggen zorgt zij ervoor dat ik weer terecht kom in mijn aardse gegevens 
                                                     en dat ik terug kan keren naar mijn aardse werkelijkheid.


9                                                   Ik hou rekening met geluk. Door rekening te houden met geluk claim ik mijn menselijkheid. Ik ben een 
                                                     mens, want ik lijk op alle andere mensen. Maar als individu ben ik anders dan alle andere individuen.

                                                     Als categorie is de mens een optelsom van intelligenties, die verspreid zijn over alle mensen. Geen enkel 
                                                     individu voldoet aan al deze kwaliteiten. Wat geen enkel individu tot een mens maakt. Grapje.

                                                     Ik deel niet de obsessie van mijn cultuur om intelligentie te becijferen. Alles wat leeft is intelligent. Niet alle 
                                                     intelligenties zijn hetzelfde, maar wel zijn ze allemaal gelijkwaardig. Differentiatie naar waarde is een 
                                                     wapen. Voor onderdrukking bijvoorbeeld. Een uiterlijke activiteit die natuurlijk gelieerd is aan een innerlijke 
                                                     passiviteit. Psychologica.


10                                                 Natuurlijke geboortebewegingen heb ik liever niet al te dicht in mijn buurt. Het treft dat je maar éen keer 
                                                     aankomt. Ik ben mijn natuurlijke geboorte niet vergeten. En een andere dan de natuurlijke geboorte ken ik 
                                                     niet. Een cocon afwerpen verdient niet de naam geboorte. Een streven realiseren ook niet. Of van kring 
                                                     veranderen. Een succesje boeken. Belachelijk.

                                                     Ik raak in een babystaat. Ieder jaar, de dagen voor mijn geboortedag. Dan hoef ik echt geen afspraken te 
                                                     maken. Niet met een ander en niet met mijzelf. Deze dagen herbeleef ik mijn passage.

                                                     Dan op de dag in kwestie vier ik de geboorte van iedereen die op mijn dag geboord heeft. Dat vind ik 
                                                     eigenlijk een goede combinatie van woorden: geboord hebben. Een energie boort zich naar een aardse 
                                                     vorm en naar een aardse omstandigheid. Dat is wat ik waargenomen heb. De dag dat de geboorte 
                                                     plaatsvindt is de dag waarop de activiteit van het boren zijn beslag krijgt. Vanuit éen van mijn natuurlijke 
                                                     gegevens beschouw ik mij verwant aan alle organismes die op dezelfde datum als ik fysiek werden in het 
                                                     aardse.

                                                     Behalve dat ik binnen mijn directe sociale kring langdurige relaties heb, ben ik in verschillende 
                                                     werkelijkheidssferen verbonden met een aantal verwante organismes. Via mijn verschillende natuurlijke 
                                                     extenties. Die per sfeer afgesteld staan op eenzelfde golflengte als ik. Is er sprake van een relatie dan is 
                                                     er sprake van communicatie, of je wil of niet.


11                                                 Ik zie het zo dat in de palmen van mijn handen de schatkist geëtst staat. De plaats waar ik mij het leven 
                                                     inboorde gaf mij mijn naam en in deze naam werd het lot van mijn jeugd bezegeld. De datum waarop ik mij 
                                                     inboorde zijn mijn duurzame coördinaten. Hoca Poca Pas. Iemand die observeert. Daar ontkom ik niet 
                                                     aan.

                                                     Zou je onbenoemd zijn, deel van de natuurlijke aardse orde, dan zou je vrij zijn. Je vorm en je inhoud 
                                                     zouden samenvallen. Omdat je benoemd bent, deel van de mensenwereld, deel van een culturele aardse 
                                                     orde, is het zo goed als zeker dat je strijd moet leveren om je vrijheid te heroveren. Want het dictaat van je 
                                                     naam en het dictaat van je natuur vallen zelden samen. In de naam ligt de verwachting in menselijke maat. 
                                                     Waar het kind zich in gaat voegen. Of tegen af gaat zetten.


12                                                 Ik heb het nodig om te observeren. En hier dan van te leren. Dit kan van alles zijn. Kreunen tijdens het 
                                                     poepen bijvoorbeeld. Dat heb ik van de hond afgeluisterd. En dat dit fijn is, heb ik ervaren.

                                                     Ik observeer ook mijn eigen gedrag, gedachten en stemmingen. Maar dit is niet te vergelijken met de 
                                                     manier waarop ik bijvoorbeeld een draad van wol, katoen of hennep kan bekijken. Een toewijding waar 
                                                     mijn jongere versies jaloers op geweest zouden zijn. Zonder het te beseffen. Nee mijn ikken en mijn zelven 
                                                     zijn nooit met een dergelijke toewijding bekeken. Ook niet door een ander. Kan ook niet. Wat een ding met 
                                                     je zintuigen en concentratie doet is heel fundamenteel anders dan wat een organisme ermee doet.

                                                     Observatie van een organisme leidt tot een relatie, of je wil of niet. Tenzij je het organisme reduceert tot 
                                                     een gefixeerd object. En dit maak ik vaak genoeg mee, dat ik gereduceerd word tot iemands 
                                                     waanprojectie. 

                                                     Observeer ik enkel dan heb ik goede nachten, gezellige dromen. Heb ik ook nog andere relaties dan 
                                                     worden de nachten een stuk onrustiger. Dromen die mij ontglippen door de aaneenrijging van verschillende 
                                                     lichaamsposities. Daar staat tegenover dat de dag mij dan makkelijker kan vallen. Ook veel verschillende 
                                                     lichaamsposities, maar niet per se onprettig. Ondanks dat ik minder uitgerust aan zo'n dag begin. Dit moet 
                                                     dan ook niet te lang duren. Ze moeten afgewisseld worden met goede nachten, anders word ik chagrijnig. 
                                                     Zoals ik chagrijnig word wanneer ik lang geen handwerk verricht. Ik heb een eigen manier van doen. Daar 
                                                     heb ik mijn eigen huis op ingericht.

                                                     Buiten mijn huis val ik liever niet op vanwege enige eigenheid. Dus zoek ik straten waar het zo druk is dat 
                                                     de mensen er harnassen dragen. Of ik laat de hond de aandacht opvangen. Ik vind het prima enkel degene 
                                                     te zijn die bij de hond hoort; sociaal word ik liever door de hond geclassificeerd dan door de kleding die ik 
                                                     draag.


13                                                 Bij tramhaltes is het altijd oppassen. Als de hond en ik op straat zijn. De hond herkent ze. En dit ondanks 
                                                     dat dieren niet verondersteld worden culturele tekens als abstractie in hun systeem op te kunnen slaan.

                                                     De hond is er dol op zich met de tram te laten vervoeren. In buurten waar wij niet eerder waren, loopt de 
                                                     hond op een tramhalte af zodra zij er een ziet. Ik zie dat de hond ziet en niet ruikt bijvoorbeeld.

                                                     Voor wie fijn proeft: mijn ervaring is dat, behalve dat de hond concepten op mij overdraagt, zij ook 
                                                     concepten begrijpt die ik aanreik. Eenvoudige en complexe. Eenmaal begrepen en benoemd herkent de 
                                                     hond later het woord dat staat voor de actie die eerder uitgebreid doorgenomen is. Of beter nog, voor het 
                                                     gedachtengoed achter de actie. Waardoor het op veel verschillende acties in heel verschillende 
                                                     omstandigheden van toepassing wordt.

                                                     Neem een woord als coördineren. De hond kent dit woord niet. Wanneer ik het introduceer spreekt uit 
                                                     dit woord mijn evaluatie van wat er tussen ons aan de hand is plus de verandering die door mij gewenst 
                                                     wordt. De hond herkent de disharmonie, erkent dat er wat gedaan kan worden aan haar concentratie op 
                                                     de situatie en doet meteen wat ik met coördineren bedoel. Nu kent de hond dit woord en van nu af aan 
                                                     kan ik het gebruiken in iedere soortgelijke betekenis. Zolang ik zuiver blijf in het gebruik, blijft de hond mij 
                                                     het genoegen doen te coördineren wanneer ik er om vraag. Of neem een woord als vergissing, een woord 
                                                     dat ons al voor veel misverstanden behoed heeft. Als het gaat om actie geldt hiervoor alles wat voor 
                                                     coördineren geldt, maar wat er bij komt is dat we het ook gebruiken in situaties die met het gemoed te 
                                                     maken hebben.


14                                                 Wanneer een combinatie van organismes zich niet actueel met elkaar verhoudt is uitwisseling onmogelijk. 
                                                     De dominantere natuur vult dan het hier en nu met ongeruimd afval. Hier moeten zwakke aardse naturen 
                                                     zoals ik voor oppassen, want aan ongeruimd afval kun je je niet vetvreten. Daar kunnen enkel diegenen 
                                                     zich aan verlekkeren die verstrikt zitten in dezelfde fixaties en projecties.

                                                     Ik ruim mijn eigen rotzooi. Daar keer ik mij niet van af. En van de stront van de hond en van de kat walg 
                                                     ik ook niet. Maar van een ander mens verwacht ik dat die net als ik de eigen rotzooi opruimt.


15                                                 In de computer heb ik een bestand van citaten die mij ooit opgevallen zijn. Net als de muziek op de 
                                                     afspeellijsten heb ik deze citaten ongeïdentificeerd geregistreerd. Hoewel mij van sommige de bron 
                                                     bijstaat. En sommige heb ik uit mijn eigen werk gehaald. 

                                                     Soms roep ik dit bestand op en print ik een paar van deze citaten. Op trefwoord geselecteerd. Een woord 
                                                     waar ik op dat moment aan denk. Dat kan het woord bron zijn. Of het trefwoord is konijn. Of welk ander 
                                                     woord dan ook. Op éen pagina A4 krijg ik wat uitspraken bij elkaar waarmee ik een dialoog aanga. Dat 
                                                     maakt dit bestand een goeroe zonder ego. Mijn private I Ching.

                                                     Het geschreven woord heeft een sterke werking op mijn verbeelding. En dat levert nogal eens een 
                                                     vertekende voorstelling op is mij gebleken. Waar ik in de praktijk mee geconfronteerd word haalt het 
                                                     zelden bij wat ik mij gedacht heb aan de hand van de beschrijving ervan. Dit heeft voor nogal wat 
                                                     teleurstellingen gezorgd in mijn oriënterende periode.

                                                     Dat het geschreven woord een sterke werking op mijn verbeelding heeft, heeft niets met 
                                                     autoriteitsgevoeligheid te maken. Een natuurlijke autoriteit tegenkomen betekent voor mij vreugde en het 
                                                     kost mij geen enkele moeite om deze te erkennen. Maar met geen enkele culturele of maatschappelijke 
                                                     autoriteit heb ik iets op. Ik begrijp dat iemand die zich een dergelijke autoriteit toeëigend zich serieus neemt 
                                                     op een manier die mij ten ene male vreemd is. En ook dat zo iemand in hiërarchische verhoudingen gelooft 
                                                     op een manier die mij ten ene male vreemd is.


16                                                 Aan mijn kleding en schoeisel stel ik de eis dat ze comfortabel dragen. Veel voorkeur voor stijl of kleur heb 
                                                     ik niet. Wel kies ik zo mogelijk voor oude materialen. Katoen, wol, hennep of zijde. Van nieuwe materialen 
                                                     heb ik meestal niet de nodige informatie om juist in te kunnen schatten hoe ze op mij inwerken. Mijn 
                                                     ervaring is dat er nogal wat chemische toepassingen zijn waarvan ik bijvoorbeeld moe word, of ik ga er 
                                                     overmatig van zweten, of waarvan ik hoofdpijn krijg, of mijn spijsvertering raakt ervan in de war.

                                                     De meeste kleding maak ik. Als het om naaien gaat heb ik een basispatroon waar ik summier op varieer. 
                                                     Truien breien doe ik voor de hand weg. Met inachtneming van ook weer een aantal vaste uitgangspunten. 
                                                     Wijd ingezette mouwen, lengte tot aan de lies en liefst een hoge kraag.

                                                     Het komt zelden voor dat ik vaker dan eens per week van bovenkleren wissel. Ik ben van mijzelf schoon. 
                                                     Ik verslijt ook amper schoenen. In huis draag ik katoenen schoenen met een hennepzool. Voor op straat 
                                                     heb ik een chemisch alternatief, maar met weinig van de genoemde bijverschijnselen. En voor het 
                                                     blubberweer voldoet een paar lichtgewicht rubberlaarzen. Deze heb ik altijd bij mij en de tas die ik hiervoor 
                                                     speciaal gemaakt heb gebruik ik ook bij de straatbanken. Om op te zitten. 's Avonds voor ik naar bed ga 
                                                     was ik hem even uit en dan is hij 's ochtends droog.


17                                                 Soms laat ik mij door iemand uit éen van mijn fysieke kringen meenemen naar een samenkomst waar ik 
                                                     het zeker erg gezellig zal vinden. Tot mijn teleurstelling blijkt dit tot op heden niet zo te uit te pakken. En 
                                                     dan bedoel ik dat ik er niemand tref die een relatie met mij wenst aan te gaan. Hoe kortstondig ook. Ik red 
                                                     mij dan met anekdotes en de bijbehorende geluiden en gebaren. Gefixeerde vormen waarmee ik deel neem 
                                                     aan de waan.

                                                     Ik heb een paar van zulke sociale extenties waarmee ik mij in verschillende culturele omgevingen staande 
                                                     kan houden. Omhulsels waar ik hard op gewerkt heb. Maar het is wel oppassen dat ik niet in de 
                                                     gevarenzone terechtkom. Dat ik buiten ben, niet binnen. Zoals ook binnen-niet-buiten niet prettig is, is 
                                                     buiten-niet-binnen niet prettig. De geluiden vloeien samen, sluiten mij uit.

                                                     Je treft soms van die mensen die zonder blikken of blozen bezit nemen van jouw organisme. Van die 
                                                     mensen die geen enkele grens tussen jou en mij herkennen. Simpelweg omdat ze zich er geen voorstelling 
                                                     van kunnen maken hoe anders jou wel niet van mij kan zijn. Beroofd zijn ze van iedere dierlijke 
                                                     fijngevoeligheid; éen brok gefixeerd geconditioneerd ego. Praat je met ze dan verstaan ze je niet, want 
                                                     je verstaan zou in de weg staan dat ze kunnen doen wat ze doen. En dat is te blijven teren op jouw 
                                                     organisme. Dus dan zit er niet veel anders op dan zo iemand van je af te slaan. Wat ik inmiddels dus ook 
                                                     al een stuk of wat keer zonder pardon met vaste hand heb gedaan.

                                                     De waan regeert waar woorden en gebaren een vaststaande inhoud hebben. Dus waar een ego dat van 
                                                     buitenaf aangetrokken is inhoud heeft. Maar inhoud wordt geleverd door de duurzame energie van jouw 
                                                     organisme. Inhoud bestaat als trilling en wordt door mij ook als trilling waargenomen. Het woord en het 
                                                     gebaar zie ik enkel als de titels bij die trilling.

                                                     Niet dat egoloos het voor mij is. Zomin als zelfloos. Of gedachteloos, of onthecht, of nog zo het een en 
                                                     ander wat al naar gelang de cultuur gepredikt wordt als het na te streven doel. Ik zie dit niet zo. Mijn 
                                                     favoriete posities zijn door buiten binnen en door binnen buiten.


18                                                 Zoals een zwakke aardse natuur als ik niet te vaak en niet te lang in zomaar ieder gezelschap kan 
                                                     verkeren, moet ik er ook voor oppassen mij bloot te stellen aan tv-programma's of aan 
                                                     ontspanningsromans. Deze hebben zelden een luchtende werking. In mijn kop wordt het een centrifuge 
                                                     waarin woorden, gebaren, blikken en feitjes rond en rond blijven tollen tot alle sap eruit is.


19                                                 Veel zaken waarvan mensen veronderstellen dat zij ze regelen zijn in feite veel te complex om door 
                                                     mensen geregeld te kunnen worden. Ik laat dan ook een heleboel zaken ongeregeld. Althans wanneer 
                                                     ik meet met de maten van mijn cultuur.

                                                     In praktische zaken als wonen en eten kan ik mij aanpassen. Maar niet zodra het om extra's gaat. 
                                                     Spaarrekeningen, verzekeringen en vakantiekampen, om een paar van die extra's te benoemen.

                                                     Dat ik dit niet kan, is geen onwil. En ook geen obsessionele ontkenning. Doordat het mij aan geloof in 
                                                     de functionaliteit ervan ontbreekt, functioneren deze instellingen voor mij ook niet. Zoals ook veel 
                                                     overheidsinstellingen die bedoeld zijn om mij het leven te veraangenamen. Er is zo goed als géen 
                                                     collectieve voorziening die iets met mijn bestaan uit te staan heeft. De logica, die achter de ontwerpen 
                                                     ervan zit, is niet gewoon de mijne. Of de esthetica.

                                                     Het is mijn weten dat de zinnigheid van een hoop regelgevende activiteiten en van een hoop geregelde 
                                                     resultaten verwerpt. Wat ik met weten bedoel heeft een verbinding met het duurzame. Weten zijn 
                                                     informaties die via je natuurlijke extenties doorkomen. Die tot inzichten leiden, waarmee ik mij op deze 
                                                     aarde staande kan houden. En ik leef vanuit het inzicht dat wat is is, omdat het zich aan de regelzucht van 
                                                     de mensheid onttrekt.


20                                                 Ik ben iemand die op een ervaring heel lang moet kauwen wil ik geen last krijgen van oprispingen later. 
                                                     Dus in mijn geval is het een rijkdom dat ik inmiddels dusdanig ingericht ben dat ik dit ook kan.

                                                     Mijn temperament vraagt om een specifiek ritme. Dat mij soepel doet bewegen. Op grond van observaties 
                                                     moet ik concluderen dat veruit de meesten binnen mijn culturele familie een heel ander ritme toegedaan zijn.

                                                     Wanneer je niet meetikt met het koor heb je nooit een pauze. En nooit een solo ook. En dan is het dus 
                                                     raadzaam een eindje bij dit koor vandaan te gaan staan.


21                                                 Ik ben vaak aan het verhuizen. In mijn kop. Naar plaatsen waar ik ooit een langere of kortere periode 
                                                     vertoefde. Elke plaats roept iets anders op. Een bestaan met kennels, een hotel voor zwijgende mensen, 
                                                     een ontmoetingsplaats voor latente talenten, een kruidenkwekerij. Ook richt ik bijvoorbeeld de omgeving 
                                                     waar ik opgroeide opnieuw in. Vanuit mijn huidige interesses. En ik positioneer in deze nieuwe archictuur 
                                                     mensen, dieren en planten uit mijn huidige kringen.

                                                     Het kan ook zijn dat ik mij beweeg door het huis waarin ik woon. Ik stel het mij leeg voor en vul het op 
                                                     precies zoals het al is. Het is nog moeilijk om mij met gesloten ogen tegelijk zowel zintuiglijk als mentaal in 
                                                     deze ruimte te bevinden. Met de vormen gaat gemakkelijker, maar met name contact te blijven voelen met 
                                                     de afmetingen valt niet mee. Mentaal ga ik eerder van het ene punt naar een ander dan dat ik mij continu 
                                                     in het totaal van een kamer bevind.


22                                                 Mijn omhulsels heb ik aangepast en getoetst aan culturele omstandigheden waar ik hoe dan ook mee te 
                                                     maken krijg. Maar bevind ik mij weleens op een drukbezochte lokatie die buiten mijn gewone loop ligt dan 
                                                     heb ik zonder uitzondering de ervaring dat ik verstom. Bijvoorbeeld in een treinstation. Waar ik zelden 
                                                     kom. En wat zeker niet mijn omgeving is. De vibraties die er hangen includeren de mijne niet. Alsof alle 
                                                     aanwezige zenders afgesteld staan op éen soortgelijke golflengte. Terwijl de golflengtes waarop ik sta 
                                                     afgesteld totaal weggedrukt worden. Ik kan mijn innerlijk niet meer horen. Ik versta mijn verlangens en 
                                                     mijn behoeftes niet meer. Ik vergeet waarom ik hier naartoe kwam. Voordat ik compleet verstijf en niet 
                                                     meer voor of achteruit kan, krijg ik het nog net voor elkaar om mij naar de uitgang te begeven. En om deze 
                                                     verdoving dan opgeheven te krijgen, moet ik een behoorlijke poos uit deze vibraties weg zijn. Met de hond 
                                                     op onze divan doorbrengen. Zodat ik weer enigszins aanspreekbaar word.


23                                                 Het is er mij nooit om te doen geweest de streep te verleggen. Dit is niet mogelijk, wat wie ook wil 
                                                     beweren. Waar het mij zonder uitzondering om gegaan is, is de tijdsduur tot mijn streep zo prettig mogelijk 
                                                     door te brengen.

                                                     De rol te vervullen die je te spelen hebt, daar draait het om. De aardse manifestatie te zijn, die je 
                                                     voorbestemd bent te zijn. En hoe thuizer je bent in de metawerkelijkheden, hoe helderder je zicht op welke 
                                                     jouw rol is. Zodat je je hierop kunt inrichten. En enige controle hebt over hoe die rol zich voltrekt. Prettig 
                                                     of niet prettig. En daarmee enige controle over je levensloop. Soepel of stug.

                                                     In harmonie met je levensloop te zijn. Hoewel eigenlijk heel natuurlijk, is dit binnen onze cultuur een 
                                                     voorrecht. Dat je voor elkaar moet zien te krijgen. Daarom is het een groot voordeel om contact te hebben 
                                                     met een organisme dat jouw rol ziet. Of op zijn minst een deel ervan. En helemaal optimaal is het, om in 
                                                     contact te staan met een organisme dat continu zó actueel op je transformatie anticipeert dat je de teugels 
                                                     kunt laten vieren. Omdat je erop kunt vertrouwen dat je door deze ander zodanig geïntegreerd gehouden 
                                                     wordt dat je continu de zin blijft voelen. In de hond heb ik zo iemand in mijn nabijheid.


24                                                 Wie ooit een door de dood geclaimd lichaam zag, heeft de volmaakte aardse bestemming van dat 
                                                     organisme kunnen zien. Volledig. Een expressie bijvoorbeeld zoals wijlen mijn mama mij getoond heeft.

                                                     Ik kan mij voorstellen dat ieder levend organisme een individueel tijdsbesef heeft. Voor iemand die tien 
                                                     jaar zal leven is éen jaar eentiende deel van het leven. Voor iemand die tachtig jaar zal leven is éen jaar 
                                                     eentachtigste deel. Dat moet op de een of andere manier in de individuele klok gegrift staan.

                                                     En wat ik mij dan voorstel is dat de stervende geen kalendertijd heeft, maar dat de stervende de doodtijd 
                                                     heeft. En dat deze voor iedere stervende hetzelfde is. Dit is natuurlijke logica.


25                                                 Wakker worden doe ik door te breken met de droom van die nacht. Dit doe ik door die droom over te 
                                                     hevelen. Wanneer het mij niet lukt de overgang tussen slaap en waak te maken met behoud van contact 
                                                     met wat ik gedroomd heb, dan verlies ik de grip op mijn motieven tijdens de waak. Waardoor de waak een 
                                                     continuering van de slaap wordt.

                                                     De anekdote en de beelden van een van mijn gewone dromen bij mij houden gaat mij niet zo goed af. 
                                                     Wat niet geldt voor de atmosfeer. Gewone dromen zetten zich in mij om naar een stemming. Zoals ook 
                                                     weersomstandigheden. Of beter nog zoals lichtomstandigheden.

                                                     Vaak is mijn droom niet de film van een wens of verlangen. Het is de droom die de bevrediging van het 
                                                     verlangen is. In een droom kan een verlangen tegelijk duidelijk en bevredigd worden. Dát specifieke 
                                                     verlangen hoort bij de droom. En niet bij de waak.


26                                                 Vanaf het prille begin had ik indikaties dat de hond enorm taalgevoelig is. Met gesproken woorden, die niet 
                                                     voor de  hond bestemd waren maar die wel consequenties voor haar hadden, was de hond in een mum van 
                                                     tijd vertrouwd. Spelenderwijs heb ik wat simpele experimenten uitgevoerd. In éen van de experimenten 
                                                     sprak ik veelgebruikte woorden op andere tonen en in uiteenlopende situaties uit. De reacties van de hond 
                                                     bevestigden mijn vermoeden dat het echt het woord was dat de hond kende en niet dat zij het herkende 
                                                     vanwege de intonatie of de context waarin dit woord uitgesproken werd.

                                                     De hond houdt er ook erg van poëzie voorgelezen te krijgen. Bepaalde gedichten kunnen niet vaak genoeg 
                                                     voorbij komen. Ik ken er dan ook inmiddels flarden van uit mijn hoofd die ik net zo goed op een bank aan 
                                                     de gracht zittend opzeg. Met hetzelfde effect. Oren die bij de beginregel recht gaan staan, ogen die mij 
                                                     aankijken en dan een nek die ontspant. Overgave. Maar ik moet niet proberen te improviseren; zodra ik 
                                                     maar éen woord vervang door een ander geeft de hond mij te kennen dat zij hier niet van gediend is. En 
                                                     dan heb ik het wel over flarden van minimaal dertig woorden.

                                                     Het is een beetje extreem om te stellen dat mijn favoriete dichtbundels door de hond gekozen zijn, maar 
                                                     het is zeker zo dat ze allemaal bij de hond in de smaak vallen.

                                                     Het is zeker niet zo dat ik mijn smaak op de hond overdraag. Ik noemde  al het uitbundige– en het 
                                                     meeblèrwerk. Een goed voorbeeld is ook de radio. Af en toe komt er op de radio iets voorbij waarbij de 
                                                     oren van de hond eveneens rechtop gaan staan en het hoofd richting luidspreker gedraaid wordt. De radio 
                                                     aan hebben staan valt voor mij niet onder de noemer naar muziek luisteren. Ik heb de radio 
                                                     voorgeprogrammeerd op een aantal klassieke zenders. Sowieso al zelden mijn smaak. Zodra het geluid 
                                                     buiten mijn huis mij afleidt van wat ik aan het doen ben druk ik de ene knop na de andere in en bij de 
                                                     uitzending die het minst indringend is hou ik halt. Geen van de muziekstukken die de hond kiest valt mij op 
                                                     voordat haar reactie mij erop attendeert. Als ik de kans krijg de naam of de titel op te vangen noteer ik 
                                                     deze en soms ga ik op zoek naar het cd-tje en koop het. Net als voor een ghazel heb ik ook voor deze 
                                                     expressies niet echt een ontvangst, maar door ze geregeld voor de hond op te zetten ervaar ik wel dat 
                                                     ze mij goed doen.

                                                     Van sommige muziekstukken is het vaste gegeven de componist, van andere degenen die het uitvoeren en 
                                                     van nog andere het instrument waarmee het tot klinken gebracht wordt. De hond maakt de verbindingen. 
                                                     Ik hoor ze niet. Steeds word ik weer verrast. Zo heb ik nu inmiddels wel door dat éen van de 
                                                     lievelingscomponisten Sjostakovitsj is. Maar wordt deze aangekondigd en kijk ik anticiperend dan is het niet 
                                                     per se dat de hond ook reageert. En net als ik op het punt sta mij ervan te overtuigen dat ik ook wel een 
                                                     grote neiging heb de hond kwaliteiten toe te dichten die ik liever niet hardop noem, wordt bij de afkondiging 
                                                     gezegd dat het hier een fragment betrof dat door kenners beschouwd wordt als een van de mindere 
                                                     opdrachtstukken van de componist.

                                                     Er zijn veel bundels die wij gelezen hebben, waar de hond niets aanvindt. Meestal geef ik de hond gelijk. 
                                                     Er zijn ook bundels die ik speciaal heb aangeschaft, nadat ik uit een bloemlezing een paar gedichten van 
                                                     een gerenommeerde naam ietwat plichtmatig tot klinken gebracht had en de reactie van de hond geen 
                                                     twijfel liet.


27                                                 Mijn paspoort geeft mij een nationaliteit. Deze nationaliteit is geliëerd aan een natie. Deze natie is 
                                                     Nederland. Zowel nationaliteit als natie zijn fenomenen die mij tegenstaan. En de geschiedenis van 
                                                     waaruit deze fenomenen reële consequenties zijn beschouw ik niet als mijn geschiedenis. Zonder deze 
                                                     geschiedenis te ontkennen. Ik zie het als een ongewenste erfenis waarmee ik hoe dan ook te maken heb. 
                                                     Het is anno nu als mens niet mogelijk zonder nationaliteit een aards bestaan in te richten. En hoewel dit 
                                                     onacceptabel en achterhaald is, is het in mijn geval niet zo opdringerig dat ik de consequenties ervan niet 
                                                     tot een hanteerbaar minimum kan beperken.

                                                     Ook bij de materiële erfenis van mijn cultuur heb ik na mij breed georiënteerd te hebben weinig van mijn 
                                                     gading kunnen vinden. Het meeste van wat de musea en de bibliotheken bewaren is aan mij niet besteed. 
                                                     En dit gaat eveneens op voor wat de theater– en muziekpodia aanbieden. Ook vermaarde plaatsen of 
                                                     standbeelden die een gebeurtenis of persoon memoreren doen mijn bloed niet sneller stromen. Het zijn 
                                                     eerder de als waardeloos bestempelde restanten die mij verwarmen. De geborduurde lapjes en de 
                                                     gehaakte sprei bijvoorbeeld, of de houten pollepel die al verschillende generaties meegaat, de door 
                                                     ontelbare handaanrakingen gepolijste deurklink, de met een katoentje verstelde wollen deken.


28                                                 Ik reken mij niet tot een kamp. In mijn geval heb ik mijn eigen regels moeten maken. En hoe ik leef is daar 
                                                     de consequentie van. Mijn regels hoeven door niemand bevestigd te worden. Wat ik ervaar is dat ik, door 
                                                     hoe ik leef en door hoe ik mijn leven beleef, bevestigd bén.

                                                     Kan ik naar mijn eigen aard leven dan ben ik aardig. Een woordgrapje. Maar ware waarneming. Niet dat 
                                                     ik mij per se continue goed voel. Daar gaat het niet om. Het gaat er mij om mij te voelen. Ik kan mij slecht 
                                                     voelen, zinnig slecht. Mij slecht voelen gaat mij goed af, als het mijn eigen slecht is.

                                                     Ook maatschappelijke omwentelingen liggen buiten het bereik van mensenbemoeienissen. De echte 
                                                     ingrijpende. Daarom ben ik geen revolutionair. Maar ik zou het wel prettig vinden als er wat meer 
                                                     voorzieningen waren voor organismes zoals ik. Organismes met een specifieke sensibiliteit die wat meer 
                                                     overeenkomt met die van mij. Dat het collectief waar ik toe behoor ook met zulke organismes wat meer 
                                                     rekening hield. Ik zou geen bezwaar hebben tegen wat meer ruimte waarin ik mijn gewone aard kan zijn 
                                                     zonder dat er agressief op mijn gedrag of op mijn uitspraken gereageerd wordt. Of tegen voorzieningen die 
                                                     mij in staat stellen eens tijdelijk van omgeving te veranderen. Even wat andere lucht inademen, een ander 
                                                     klimaat ondergaan en andere aardstralen op mij in laten werken. Zonder dat ik mij meteen vervreemd hoef 
                                                     te voelen van de kamer waarin ik mij 's nachts te rusten leg.


29                                                 Mijn zorg, interesse en aandacht voor de planten, de kat en de hond is rijkdom voor mij. Rijkdom en 
                                                     welbevinden. Te geven en te krijgen. Zonder dat je ooit in de positie hoeft te komen dat je plichten hoeft te 
                                                     vervullen of dat je rechten op hoeft te eisen.

                                                     Met nogal wat uitzonderingen op de regel ben ik het die in de praktijk van de cultuur ons pad baant en is 
                                                     het de hond die in het gebied van de natuur ons pad baant. Als categorie is menselijkheid een cultureel 
                                                     omhulsel. In de natuurlijke staat besta ik als levend wezen. Zoals de hond. En als levende wezens 
                                                     herkennen wij elkaar.


30                                                 Wanneer je ruimtes ingericht zijn hoef je je daar niet meer mee bezig te houden. Behalve dat je ze schoon 
                                                     moet houden. En dat is genot, wanneer de ruimtes je bevallen.

                                                     Soms wanneer ik in mijn huis ben, ga ik op een stoel zitten waar ik normaliter nooit op zit. Dit geeft een 
                                                     sensatie alsof ik bij mijzelf op bezoek ben. Prettig. Ontspannen. Een gevoel dat ik een ander zou gunnen.






© mc 2000-2014





terug naar 1n (inhoud)







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen