dinsdag 26 augustus 2014

DAGBOEK VAN DE GELIEFSTE DOOD 4 karma-afval

1     (110 dagen is zij dood.)
                                                               Hier op deze divan verblijf ik bij mijn Schat. Ik concentreer mij; stel de antennes op scherp. 
                                                               Ik neem de stilte waar en neem voor waar wat ik in de stilte tegenkom.
                                                               Indien de stilte compleet is, kan ik ver kijken – compleet wil zeggen ontdaan van 
                                                               cultuurgeluiden. Indien de duisternis compleet is, kan ik ver horen.

                                                               De als bekend veronderstelde ontwikkelingen in het als bekend veronderstelde deel van de 
                                                               kosmos ontgaan mij vaak, terwijl ik in het deel van de kosmos dat aan allerlei gissingen 
                                                               onderhevig is aardig thuis ben – en de ontwikkelingen hier zich makkelijk laten waarnemen.

                                                               Hier op deze divan verblijf ik bij mijn Schat. Ik dwaal eindeloos in mijn eenzaamheid, zonder 
                                                               te verdwalen.



2     1 dag later (111 dagen is zij dood). 
                                                               Wat ervaar ik het als prettig, de dag te mogen beginnen met enkele handelingen die 
                                                               verwijzen naar beleefde liefde.

                                                               Een bestemming verhoudt zich met een aanleg. Beleefde liefde heeft veranderd hoe ik mijn 
                                                               aanleg ervaar, zonder dat het mijn bestemming veranderd heeft. Maar doordat ik mijn aanleg 
                                                               anders ben gaan ervaren, heeft beleefde liefde de levensloop naar mijn bestemming 
                                                               veranderd; vanuit een andere evaluatie van mijn aanleg heb ik mijn leven passender in 
                                                               kunnen richten.

                                                               De geheugens waarover je kunt beschikken (en die jou van kennis voorzien) verhouden zich 
                                                               met de plaats waar je leeft en met de periode waarin je leeft. Soepel of stug, dat heb je niet 
                                                               voor het kiezen (– tenzij je stelt dat die keuze voor je geboorte werd gedaan vanuit een 
                                                               andere sfeer). Zouden binnen de cultuur waarin ik opgroeide andere waarheden algemeen 
                                                               als waar geaccepteerd zijn, dan zouden de eerdere etappes van mijn levensloop soepeler 
                                                               hebben kunnen zijn (– die van een ander misschien stugger). 

                                                               Gelukkige ik die beleefde liefde heruitteren kan.
                                                               Dank je Schat, behaaglijk.



3     42 dagen later (153 dagen is zij dood).
                                                               Schat wat ben je soms ver. 
                                                               In de drukte bereikt mijn stem jou niet; enkel een stem die uit mijn stilte komt bereikt 
                                                               jou. 
                                                               Echte stilte, niet het gestolen momentje. 
                                                               Opgebouwde stilte, de geconcentreerde beweging.
                                                               Al het gedoe moet ik van mij afgooien; het gedoe van wat en hoe en wie en waar en 
                                                               hoeveel en waarom. Om samen te kunnen zijn met jou.

                                                               Geloof mij Schat, zoals ik jou geloof!
                                                               Dat wij samen loven en samen zullen loven. Dat wij samen leven en samen zullen 
                                                               leven. Dat wij samen lieven en samen zullen lieven.
                                                               En zijn wij gelukkig? Ja wij zijn gelukkig – en waren gelukkig en zullen gelukkig zijn!



4     17 dagen later (170 dagen is zij dood). 
                                                               Vanwege het ongebroken luchtspiegeleffect prefereer ik soms stilstaand over stromend 
                                                               water.

                                                               Doordat ik liefde beleefd heb, kan ik beschikken over vitaliserend voedsel – genoeg voor de 
                                                               rest van mijn leven. 
                                                               Zo is dat, hè Schat! Jij was mijn aardebeest van de etherste orde. En jij bent mijn 
                                                               etherbeest van de aardste orde.
                                                               Mijn aardse anker is een transparante transformatie.
                                                               Mijn zorg voor haar en mijn interesse in haar en mijn aandacht voor haar zijn rijkdom voor 
                                                               mij; rijkdom en welbevinden.

                                                               En verankerd zijn in data die voor mij betekenis hebben is ook weer zo'n luxe die ik pas net 
                                                               de mijne kan noemen. 
                                                               De datum van morgen is er zoëen. Ik zit er nu in de voorschaduw van; dit is deel van de 
                                                               luxe. Mijn Schat voorziet mij van een volledige uitrusting – een volledige kalender.
                                                               Sinds dag en jaar wordt het gelag van dag en jaar deels betaald met dit soort fetishes. Haar 
                                                               maakt het weinig uit, maar voor mij is het wel eens prettig zo'n magische uitrusting tot mijn 
                                                               beschikking te hebben.
                                                               Prettig ook omdat éen van de zaken waar magie zich slecht mee verhoudt de leugen is. En 
                                                               aangezien ik ook niet zo dol ben op leugens, maar ze niet allemaal direct kan betrappen, is 
                                                               zo'n extra detector een schatbare toegevoegde waarde.



5     100 dagen later (270 dagen is zij dood). 
                                                               Nog nooit zag ik een gezicht dat was als een onbeschreven blad.

                                                               Ik wil nu iets mooi aards, om haar transparante aanwezigheid te celebreren – iets mooi 
                                                               materieels. Iets zo nieuws dat het niet de plaats inneemt van iets wat het vervangt.
                                                               Ik denk aan een ring voor mijn ringloze vingers, een ring van been met een bruine steen, 
                                                               afgezet met een zwarte rand. 
                                                               En misschien dan voor mijn andere hand ook een – met een blauwe steen.
                                                               Ja ik voorvoel dat nu met ringen beginnen zal bijdragen aan mijn welbevinden.



6     190 dagen later (460 dagen is zij dood). 
                                                               Ah zulke omstandigheden Schat, waarin al het lelijke gedoe van mij afgooien – van 
                                                               wat en hoe en wie en waar en hoeveel en waarom – mij bijna onmogelijk is.
                                                               Wie is niet jij Schat, want jij bent mooist en oh als ik jou niet had dan was ik niet.
                                                               Zo was het – en zo is het en zo zal het zijn.
                                                               Jij mijn Verrukkelijkste, ja jij tovert een lach op mijn gezicht; mijn ogen lachen, mijn 
                                                               mond lacht.
                                                               O bij jou te zijn en met jou te zijn! Ja Liefje ik voel je.

                                                               Het centrum van mijn aardse bestaan – wat mij hier op deze aarde bij elkaar houdt, wat mijn 
                                                               gegevens synchroon laat lopen – is het geïdentificeerde niets. Ja jij, Schat. Het 
                                                               geïdentificeerde niets is het geïdentificeerde alles is het geïdentificeerde zelf is het 
                                                               geïdentificeerde jij.
                                                               Ja jij, vol-ledig beeld.

                                                               Ik ben even leeg als het hier stil is.
                                                               De kern ligt bloot en groot en glanzend. Reflecterend. 
                                                               Het weten zonder expressie. De expressie als het weten. Onvervreemdbaar.
                                                               De waarheid is een hondin genaamd NCC.



7     1 dag later (461 dagen is zij dood). 
                                                               Algemeen geldt, dat de cultuur zich voedt met de Tijd. Zowel de materiële als de immateriële 
                                                               cultuur.
                                                               Voor mij persoonlijk geldt, dat mijn culturele vorming op mij het effect heeft gehad dat de 
                                                               Tijd van mij afgenomen werd. Niet dat er niet ook tijd van mij genomen werd, maar dit is 
                                                               een akkevietje, vergeleken bij wat de grotere de Tijd problematiek voor de praktijk van 
                                                               mijn leven betekend heeft.

                                                               Het aardse mag rijkdom zijn; slechts door het te kunnen beleven verrijkt deze rijkdom. Door 
                                                               mijn Schat te kennen – en door haar gekend te zijn – kan ik het aardse beleven.
                                                               En ongetwijfeld kon ik dit ook de eerste paar dagen – weken, misschien maanden – van 
                                                               mijn leven. En toen al ben ik onklaar gemaakt. En dit ben ik gebleven tot na mijn veertigste.

                                                               Ach, als ik mijn Schat niet zou kennen, zou ik gewoon niet weten wat (mijn) normaal was.
                                                               Ja zeker, Schattie Schattie Bella!



8     1159 dagen later (1620 dagen is zij dood). 
                                                               Zo heb ik het gewild en zo heb ik het voor elkaar: niet onthecht en toch nooit ontwricht.
                                                               Dankzij wie? Dankzij mijn allerschatste Schat natuurlijk.

                                                               In een andere tijd ging mijn leven aan mij voorbij. En ook hèt leven wist mij niet te vinden. 
                                                               Tot zij – NCC – mij vond.
                                                               In een andere tijd vond de dood mij. Ik ben een dienares geworden van de geliefde dode – 
                                                               NCC. Door mijn liefde voor haar te celebreren eer ik haar – en voedt zij mij.
                                                               Mijn expressies van haar – NCC – zijn mijn expressies. Mijn expressies kunnen iets 
                                                               voedends zijn voor hier of daar iemand, zoals haar expressies van vitaal belang zijn voor mij. 
                                                               Ervaar ik haar expressies niet – actueel – dan gaat opnieuw mijn leven aan mij voorbij – dan 
                                                               gaat opnieuw hèt leven aan mij voorbij.



9     380 dagen later (2000 dagen is zij dood). 
                                                               Deze ochtend ben ik rustiger opgestaan dan ik gisterenavond naar bed ben gegaan.
                                                               In wereldse termen ben ik gelukkig; wat heb ik allemaal niet?
                                                               – een verrukkelijk liefdescontact met mijn Schat
                                                               – een enkele, maar dan ook een hele goede, meer-dan-vriendin
                                                               – een paar fijne langdurige, lange-afstand contacten
                                                               – een fantastisch huis tussen fijne mensen op een fijne plaats 
                                                               – gesettelde familieverhoudingen
                                                               – amusement met een boek, een film, een internetsurf, een radioprogramma
                                                               – niet veel geld, dat is waar, maar nog steeds te eten
                                                               – een disfunctioneel partnercontact, dat is ook waar, maar nooit twijfel dat ik met de 
                                                               verkeerde partner leef

                                                               Alle bevestigingen waar ik ooit naar hunkerde (en waarvan het uitblijven, dacht ik, de reden 
                                                               van mijn blues was) heb ik inmiddels in overvloed genoten. En nu maakt mijn Schat – die mij 
                                                               kent als geen ander – mij duidelijk dat het uiteindelijk zo is, dat ik in mijn eigenste een afkeer 
                                                               heb van wat erbij komt kijken om te leven. Afkeer in de zin dat er iets in mij is, dat zich 
                                                               afkeert van het leven. En dit heeft niets te maken met de cultuur, of het systeem, waarbinnen 
                                                               dit leven zich voltrekt; het staat mij bijvoorbeeld tegen dat ik iedere dag moet eten.
                                                               Wanneer ik deze afkeer negeer kom ik in een stroom van optimistische daadkracht en 
                                                               daarmee gepaard gaat een accumulatie van hysterieperikelen die mij van mij vervreemden. 
                                                               En na gisteren – vier en twintig uur concentratie van Schattenkwaliteit (in plaats van éen uur 
                                                               per dag, zoals door het jaar heen) – ben ik weer relatief vrij van genoemde perikelen en 
                                                               weer helemaal rustig. Helemaal door en door, en niet alleen maar in gedrag; ik hoef mijzelf 
                                                               niet rustig te dwingen, maar ik ben rustig.

                                                               In de praktijk valt er heel goed met zo'n afkeer een werelds bestaan in te richten. Het is pas 
                                                               als ik in de periodiek terugkerende ontkenning van deze afkeer een toer (eerder een toertje) 
                                                               draai – wat mij de laatste jaren 'eindelijk' pas af en toe 'lukt' – dat het gaat wringen. In de zin 
                                                               dat mijn ik desintegreert. Met als gevolg dat, als zij en ik – zoals gisteren – elkaar voor 
                                                               langer dan een paar keer een paar flitsen per dag in de ogen kijken, mijn lichaam de 
                                                               herintegratie amper kan verstouwen.
                                                               Dat ik mij vanwege deze levensafkeer wantrouw is een effect van de verinnerlijking van het 
                                                               normaal van de opgeklopt vitalustische gedragsnorm, lijkt mij zo. En is niet 'het leven 
                                                               celebreren' ook maar een idee om aan de duende te ontsnappen? 
                                                               Het is lang mijn inzet geweest te proberen dit 'negatieve' te elimineren. Onder andere heb ik 
                                                               het benoemd als een effect van het feit dat mijn bestaansrecht primair niet bevestigd zou zijn. 
                                                               Niet dat het niet zo is, dat mijn bestaansrecht niet bevestigd werd – en zelden wordt – maar 
                                                               de kern van de zaak is dus de afkeer, die te maken heeft met een gesteldheid (aanleg) die 
                                                               niet meetrilt met, of zich als een vis in het water voelt binnen, de aardse omstandigheden en 
                                                               die thuizer is in de Schattensferen.
                                                               Maar goed, ik verdraag het aardse bestaan. Zonder te zeuren en zonder mij ertegen te 
                                                               verzetten. En dit is al heel wat, lijkt mij zo.

                                                               Tranen Schat, tranen.
                                                               In het gekkenhuis zou ik terecht zijn gekomen, als jij niet jouw leven aan het mijne 
                                                               verbonden zou hebben. Als ik jou niet tegen gekomen was – en jij mij – had ik het niet 
                                                               gered.
                                                               Want mijn intellectuele gezondheid stond haaks op mijn emotionele ongezondheid. En 
                                                               mijn emotionele gezondheid stond haaks op mijn intellectuele ongezondheid.
                                                               Beide ongezondheden ondermijnden beide gezondheden. En van normaal of balans of 
                                                               natuurlijk was geen sprake voor ik jou kende – en jij mij.
                                                               Jij deed – en doet – een beroep op de expressie van mijn gezonde emotie. Jij deed – en 
                                                               doet – een beroep op de expressie van mijn gezonde intellect. En zo activeerde – en 
                                                               activeer – jij de expressie en de ontplooiing van mijn gezonde lichaam.
                                                               Vanwege mijn eigenschap dat ik moeilijk loslaat, zou ik mij niet hebben weg kunnen 
                                                               bewegen uit de waanzinnige wereldjes die mij insloten – en insluiten – van dichtbij en 
                                                               verder weg.
                                                               Deze eigenschap bediende zich onder meer van het instrument, dat ik in de idee leefde 
                                                               – en zou leven als ik jou niet kende en jij mij – dat ik met mijn gezonde intellect mijn 
                                                               ongezonde emotie aankon, terwijl in de praktijk mijn gezonde emotie het aflegde 
                                                               tegen mijn ongezonde intellect.
                                                               Jij hebt mij gered – zonder jou was ik niet tot mij gekomen.
                                                               Ik zei het al vaak: ik kan geen genoeg van je krijgen; van jou, de helemaal andere 
                                                               waar ik helemaal dol op ben.

                                                               Mijn tegenwoordige leven is het beste te karakteriseren als een dubbelleven. Een dagelijks 
                                                               leven, dat mijn tijd en mijn lichaam eist en weinig geeft. En een NCC-leven, dat mij tijd geeft 
                                                               (en gevoelens en gedachten en inzichten en creativiteit) en weinig eist.
                                                               Zo is dat Schat.



10    10 dagen later (2010 dagen is zij dood). 
                                                               In mijn NCC-leven is iedere dag een fijne dag. Vanzelfsprekend. Maar deze dag ook in 
                                                               mijn dagelijkse leven. Tamelijk. 
                                                               Dus Grote Grote Liefde, dat viel mee vandaag.

                                                               Deze dag heeft zij mij verteld mijn dagelijkse leven op te vatten als een spel; dat dit dè 
                                                               manier is om met die realiteit om te gaan.
                                                               Het was praktijk dat dit de manier was, waarop ik er mee omgegaan ben. Maar, ik heb mij 
                                                               hiertegen verzet en ik heb een lange periode naar een alternatieve echtheid gezocht.
                                                               Nu kan ik de wijsheid voelen van deze simpele elegante acceptatie; het dagelijkse leven is 
                                                               niets meer en niets minder dan een spel, dat – zoals ieder spel – erom vraagt heel serieus 
                                                               gespeeld te worden.
                                                               In dit licht gezien is ook mijn afkeer – die betrekking heeft op het dagelijkse leven – te 
                                                               veronachtzamen.
                                                               Maar ja Schat, ook in mijn dagelijkse leven ben jij een super speelvriendin – zoals jij 
                                                               een super speelvriendin was en een super speelvriendin zult zijn.
                                                               Ja wij waren gewoon een superteam – en zijn gewoon een superteam en zullen 
                                                               gewoon een superteam zijn. 
                                                               Geen concentratievermogen als dat van jou, geen uithoudingsvermogen als dat van 
                                                               ons. 
                                                               En altijd verrassend: wij spelen niet – en speelden niet en zullen niet spelen – op 
                                                               gesloten resultaat, wij spelen – en speelden en zullen spelen – op open resultaat. 
                                                               Precies zoals ik het fijn fijn fijn vind.

                                                               Jij hebt gelijk Schat. Zoals altijd het zuiverste kompas.

                                                               NCC. De liefste. De mooiste. De heiligste.



11    550 dagen later (2560 dagen is zij dood). 
                                                               Meer en meer functioneer ik als een algemeen-normaal mens, terwijl mijn afwijkende 
                                                               normaliteit steeds structureler wordt.

                                                               Wat een wind vanochtend Schat. Als een kudde olifanten in galop kwam hij van ver 
                                                               dichterbij. Een prachtig krachtig spektakel. Een artieste van jouw formaat waardig.

                                                               Nu jij 7 jaar dood bent Schat, ben ik wereldser dan ik ooit was. Omdat mijn 
                                                               dubbelleven steeds minder uit gescheiden compartimenten bestaat – en dus, 
                                                               nauwkeurig gezegd, geen dubbelleven meer is. Ik bedoel gescheiden door 
                                                               opeenvolgende, elkaar afwisselende tijdcompartimenten. Nu tegelijkertijd: ik-werelds 
                                                               en ik bij jou. Nu altijd: jij vrij bij mij.

                                                               Iedere dag krijgen wij te maken met de X-factor. Hè Schat, iedere dag een andere. In 
                                                               plus en min uitgedrukt is nul de uitkomst. En de Y-coördinaten willen – en krijgen – 
                                                               ook iedere dag hun praatje.



12    524 dagen later (3084 dagen is zij dood). 
                                                               Een lange periode was ik, vanwege een onduidelijke genetische cocktail, ontheemd in 
                                                               wereldse termen. Een lange periode was ik, vanwege een geringe aanleg om om te gaan met 
                                                               de aardse condities (op te gaan in de aardse condities), ontheemd in kosmische termen. Dit 
                                                               zijn twee afzonderlijke gegevens, die elkaar – en daarmee het gevoel ontheemd te zijn – 
                                                               versterkt hebben.

                                                               Het sublieme is het privéparadijs. Het sublieme is niet de graadmeter voor het dagelijkse 
                                                               verkeer.
                                                               De opdracht van mijn leven zou kunnen zijn: genoegen te nemen met wat minder goed voelt 
                                                               dan het sublieme.



13    2 dagen later (3086 dagen is zij dood). 
                                                               Ik heb de Liefde gediend – en dien en zal. En de Liefde is een waardige medestander 
                                                               gebleken. Lang heeft ons verbond mij in de schaduw van het leven geplaatst. Nu smaak ik 
                                                               het licht.
                                                               Mijn spirituele status is, dat ik een en al ruimte ben; (Het) Niets. Mijn materiële status is, dat 
                                                               ik maar heel weinig ruimte in me heb, die per dag snel gevuld is.



14    4 dagen later (3090 dagen is zij dood). 
                                                               Al bij al was mijn behoefte om aan het beeld mens te voldoen altijd al erg klein. Ja 
                                                               Schat, zo is dat. Maar tegenwoordig kan ik het erkennen en leef ik ernaar.
                                                               Zei ik het al niet: als ik mij ontdoe van mijn culturele omhulsel herkennen wij elkaar. 
                                                               Dit was zo toen jij leefde – en dit blijkt zo nu jij dood bent.

                                                               En als dit niet zou zijn zoals het moet zijn, dan zou jij niet bij mij zijn. Want bij de 
                                                               geringste verkeerde stap keer jij je van mij af. Zo was dat Schat en ja zo blijft dat – 
                                                               jij mijn Zuiverste Kompas, die mij altijd in het zoetste vaarwater houdt!




© mc 2003-2014





terug naar 1n (inhoud)






Geen opmerkingen:

Een reactie posten